Հրաչուհի Փալանդուզյան. ՎԱՅՐԻ ՍԵՐ

Պատմվածք Ծնողների ու պապի փսփսոցը գոռգոռոցի փոխվեց: Ուսուբը հասկացավ, որ խոսողների համար վեճի նյութը զգուշությունից կարևոր է կամ էլ մտքներով չի անցնում, որ այդ ժամին տղաներից մեկնումեկն արթուն կլինի: Ձեռքի ճրագը հանգցրեց, ամբողջ մարմնով սեղմվեց պատշգամբի սառը պատին: Հենց սկզբ...

ՎՐԵ՛Ժ

Պատմվածք Նոր տեղն ավելի սառն է, մութ, փոխարենն աչքից թաքցնում է զորանոցի ամբողջ ատելի տեսարանը: Չհասկացավ, թե ենթասպան իրեն ինչու տեղափոխեց, ոչ մի բացատրություն չտվեց, օսմանյան զինվոր ես՝ պարտավոր ես հրամանը նույն վայրկյանին կատարել: Պատիժն աննկարագրելի է՝ ամեն մեկն առնվազն...

Հրաչուհի Փալանդուզյան. ՇՈՒՇԻ

Անին հեռախոսն անջատեց, ցնծությունը դեմքից ճառագում էր: – Աղջիկնե՜ր, սպասեք, չցրվեք, հիանալի նորություն եմ ասելու: Վազեց հասավ ընկերուհիներին, աղջիկներն արդեն համալսարանի շքամուտքում էին: – Ժամը 7-ին Խաչատրյան մեծ դահլիճում եղբորս ստեղծագործական երեկոն է, բ...

ՏԻԵԶԵՐՔԻ ՍԵՐՄԻ ԴԵՄ ԴՈԻ Ո՞Վ ԵՍ, ԹՈ՛ՒՐՔ

Հայոց ցեղասպանությունից 106 տարի անց թուրքի ախորժակը նորից նոր գրգռվել է: Հիմա ես թուրքին ասում եմ: Այսքան դար ասպատակեցիք, սպանեցիք, գողացաք, ամեն գանձ ձեզ վերագրեցիք, հափշտակելով ու կեղծելով երկրների շարքն անցաք, մի հասարակ բան չհասկացա՞ք, որ ՀԱՅՆ ԱՄԵՆՈՒՐ Է, ՆՐԱՆ ՈՉԻՆ...