Գրականության դարակներին ադամանդներ ու ուլունքներ շարերով դասավորած. ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

Վահագն Դավթյանին փոխարինելու եկան “դափոնով”։ Այսինքն մի մեծին կփոխարինի’ (թիվը ստույգ չգիտեմ), մոտավոր քսանից երեսուն “գրող”։“Լավ” է’ մեծին փոխարինել փոքրերով։Ես չեմ զարմանում, դա մեր փոքր իշխանության մեծ արարքն է̵...

Նոր գիրք՝ «Ասպրամ»

Գիրքը պետք է լինի այնպիսին, որ մարդկանց հետ անկախ քո վերաբերմունքից’ չտուժի: Գիրքը պիտի սիրվի, կամ չսիրվի: Միջինը չկա: Մտքի կեսը լավը չի լինում, կեսը վատը: Միտքը մեկն է’ իր բոլոր անհարթություններով: Գեղարվեստական խոսքը ճշգրիտ գիտություն չէ, այն կյանքն է’ քո տասը...

Գայանե Փայտյան. ԿՅԱՆՔԸ ՎԵՐՋԻՑ

Սեր է փնտրում…Մտածեցին’ ճար չունի, բերենք ծախենք, ճար չունի’ թանկ կտա: Ընկան պուճախները, կիսատ շշով օղի գտան, դա բերեցին, փոշոտ ծաղկամանի հատակին ծաղկի մոռացված թերթիկներ կային, դա բերեցին, ուրիշին չուղարկած խունացած սիրո նամակը բերեցին: Մեկն էլ ...

Գայանե Փայտյան. ԽՆՁՈՐՆԵՐԸ

Ոչ կոնֆետի քաղցրը սիրեցի, ոչ էլ մրգի թթուն։ Նոր եմ իմացել, որ ռուսները միայն նավթի կռիվ են տալիս, իրենց մրգերը լեզու առած ետևներից վազում են, որ համոզեն՝ իրենցից լավ օղի կլինի, որ տատիկների սամագոնը թույն է, բայց նրանք ոչ դրա հավեսն ունեն, ոչ էլ ժամանակը, նրանց ազատ ժամ...

ԳԱՅԱՆԵ ՓԱՅՏՅԱՆ. Վառարանը գիտեր մեր վառվող տեղերի մասին, դրա համար ինքն էր խոսում

Երեկոյան տաք վառարանը հավաքել էր մեզ իր շուրջն ու ինքն էր խոսում, այնքան բարձր, այնքան ճտճտալով, այնքան հառաչելով ու նաև զգուշացնելով՝ մի քնեք, մեջս փայտ գցեք ու վրայիս “ծիպուլը” շուռ տվեք։ Վառարանը գիտեր մեր վառվող տեղերի մասին, դրա համար ինքն էր խոսում, իսկ տն...

ԳԱՅԱՆԵ ՓԱՅՏՅԱՆ. Առանց ամուսին կանանց նկատում են այնպես, ինչպես կնկատեն անտեր մնացած բերքատու ծառը

Սուրբ Սարգսի տոնին ընդառաջ______________________________ Առանց ամուսին կանանց նկատում են այնպես, ինչպես կնկատեն անտեր մնացած բերքատու ծառը: Մայան էլ վառվեց Մարատի երկու` նեղ, հազիվ երևացող աչքերի կրակից: Երիտասարդ կնոջ պատասխանը սրտովն էր’ ծնողներն են իրեն օգնում, որ երկո...

ԳԱՅԱՆԵ ՓԱՅՏՅԱՆ. Իմ մանկության ձյունը միշտ գիշերն էր գալիս ու շատ խոշոր փաթիլներով

Իմ մանկության ձյունը միշտ գիշերն էր գալիս ու շատ խոշոր փաթիլներով։ Սենյակի մեծ պատուհանը բացեինք’ սպիտակ բամբակի քուլաների նման կնստեր պատուհանի լայն գոգին դրված փոքրիկ տոնածառի զարդարված ճյուղերին։ Այդ նուրբ ու խոշոր հեքիաթային փաթիլները չէին վախենա նույնիսկ մեր չուգու...